iGENEA
Procentowe pochodzenie

Pochodzenie wszystkich przodków określane jest według regionów i wartości procentowych. Mapa świata pokazuje różne pochodzenie.

Znajdź krewnych

Otrzymasz listę genetycznych krewnych w swoim wyniku online. Możesz skontaktować się z krewnymi przez e-mail, aby dowiedzieć się więcej o ich rodzinie i pochodzeniu.

Wynik z zaświadczeniem

Oprócz wyniku online, otrzymasz szlachetne świadectwo pochodzenia w ramce na zdjęcie i inne dokumenty w eleganckim folderze.

Urvolk

Przeżyjesz haplogrupę i migracje (czas prehistoryczny), ludzi pierwotnych (starożytność), jak również region pochodzenia (średniowiecze) linii ojcowskiej (mężczyźni) LUB linii matek (kobiety).

Wszyscy rdzenni mieszkańcy

Tylko za pomocą testu ekspertów iGENEA możesz poznać dokładne haplogrupy i migracje (czasy prehistoryczne), ludy pierwotne (starożytność) i regiony pochodzenia (średniowiecze) linii ojcowskiej i macierzyńskiej.

Wszyscy krewni

Tylko dzięki testowi iGENEA Expert Test znajdziesz wszystkich swoich genetycznych krewnych w naszej bazie danych.

Więcej krewnych

Otrzymasz dodatkową listę innych krewnych linii ojcowskiej (mężczyźni) LUB linii matek (kobiety).

Osobiste porady

Phone:0041 43 817 13 91

info@igenea.com Live-Chat WhatsApp

Starożytne plemię Arabowie

Etnogeneza

Jedyne, co jest pewne, to fakt, że profil etniczny ludności arabskiej jest wynikiem połączenia grup ludności, które żyły na Półwyspie Arabskim jako potomkowie ludzi, którzy pierwotnie wyemigrowali do Arabii z Afryki. Z Półwyspu Arabskiego część tej starożytnej ludności wyemigrowała z powrotem przez Róg Afryki około 42 000 lat temu. Etiopczycy i Somalijczycy są dalekimi potomkami tych migrantów. Od około 6000 lat obserwuje się również coraz mniejsze fale migracji z Arabii Południowej do Afryki Wschodniej. Beduini Arameanie z pewnością byli również zaangażowani w etnogenezę Arabów.


Zamówić analizę mojego pochodzenia
z EUR 179

Tożsamość

Pojęcia takie jak "ludzie", "naród", "wspólnota językowa" czy "grupa etniczna" nie są tak wyraźne w świecie arabskim, jak w Europie.

Ponad 200 milionów Arabów znajduje się w krajach Afryki Północnej oraz Bliskiego i Środkowego Wschodu. Spójność kulturową tej szeroko rozproszonej populacji gwarantuje islam, ponieważ z wyjątkiem małych grup chrześcijan libańskich i syryjskich (maronitów), zdecydowana większość Arabów należy do islamskiej wspólnoty religijnej.

Wspólnym nośnikiem tożsamości językowej wszystkich Arabów jest pisany język arabski (standardowy arabski, wysoki arabski), który tylko nieznacznie oddalił się od średniowiecznego, klasycznego języka pisanego. Parasolowe medium pisanego języka arabskiego i jednolitość tradycji islamskich wzmacniają świadomość ponadregionalnej wspólnoty. Podczas pielgrzymki do Mekki wszyscy Arabowie są zjednoczeni jako muzułmanie, podczas gdy w domu czuje się więcej niż Egipcjanie, Syryjczycy czy Marokańczycy.

Dzisiaj 90% muzułmanów to sunnici, a około 10% to szyici. Odsetek sunnitów jest jeszcze wyższy wśród etnicznych Arabów. Irak jest jedynym krajem arabskim, w którym szyici stanowią większość.



Język

Język arabski należy do kręgu języków semickich, które są gałęzią rodziny języków afroazjatyckich.

W zasadzie wszyscy Arabowie mogą komunikować się ze sobą za pomocą pisemnego języka arabskiego, ale nie za pomocą mówionego języka arabskiego, który znacznie różni się w zależności od regionu.

Jego status jako języka konkwistadorów, jego prestiż jako języka objawień, wysoki stopień zdolności adaptacyjnych i integracji naukowego języka starożytnego od IX wieku, dzięki żywej działalności translatorskiej, ustanowił klasyczny arabski przez wieki jako nośnik ponadregionalnej kultury islamskiej. Jako język kultu, stypendium religijnego, nauki, literatury, administracji itp., wpłynęło to również na języki innych narodów islamskich, zwłaszcza perski i turecki.



Name

Od okresu asyryjskiego (IX wiek p.n.e.) "Aribi" jest nazwą arabskiego obszaru stepowego, a "Mat Arabi" - "obszar stepowy". Arabowie zostali po raz pierwszy wymienieni na monolicie Salmanasara II (859-825 p.n.e.) jako wielbłądy. Arabowie stali pod rządami królów, a także królowych. W czasach asyryjsko-abylońskich nazwa ta odnosiła się do Beduinów w północnej Arabii. Od czasów Żurawia pojęcie "arabski" stało się powszechnie akceptowane.

W czasach przedislamskich stosowano podział Arabów na nomadów lub Beduinów, na mieszkańców miast i wymarłe plemiona. Ponadto dokonano rozróżnienia między północnymi i południowymi plemionami arabskimi. Największe skupisko Arabów znajdowało się na Półwyspie Arabskim, ale były też plemiona arabskie w Dolinie Nilu, Cesarstwie Rzymskim i Persji.

Wspólną cechą osiadłych i koczowniczych Arabów pozostał ich plemienny porządek społeczny. Korzystne warunki klimatyczne dla intensywnego rolnictwa panowały jednak tylko na południowo-zachodnich wyżynach arabskich i w dużych oazach na wschodzie.



Storia

Wczesne państwowe fundacje plemion arabskich znajdują swoją prawdziwą motywację w kontrolowaniu szlaków handlowych i karawanowych regionu. Najstarsze (koniec 2. tysiąclecia p.n.e.) to fundamenty imperium południowych Arabów w regionie dzisiejszego Jemenu. Najsłynniejszą ze wszystkich formacji południowego państwa arabskiego jest imperium Saba. Na podstawie bogactwa generowanego przez kadzidło i handel indyjski powstało w południowej Arabii zróżnicowane społeczeństwo i struktury państwowe. Rolnictwo zostało rozwinięte przy pomocy wielkich systemów irygacyjnych, takich jak zapora Marib.

Obszar osadnictwa północnych Arabów najpierw należał do sfery władzy Asyryjczyków, później Babilończyków, a w końcu Imperium Perskiego. Arabowie zostali wciągnięci w swoje bitwy przez Persów i Greków. W czasach Aleksandra Wielkiego obszar osadnictwa Arabów rozciągał się aż do Mezopotamii. Wraz z rozpadem imperium Seleucydów plemionom arabskim, takim jak Nabatejczycy, udało się ustanowić niezależne panowanie. Dynastie arabskie rządziły w Emesie i Edessie. Po ustanowieniu w 64 r. p.n.e. Rzymu jako nowej władzy regulacyjnej regionu, kontrolę nad ludnością arabską w strefie przygranicznej pozostawiono arabskim sojusznikom. Nabatejczycy, których królestwo stało się rzymską prowincją Arabii w 106 r. n.e., oraz imperium Palmyry, zostali naśladowani w tej funkcji przez chrześcijańskich Gassanidów i Lahmidów jako odpowiednio wschodniorzymskie i perskie wasale.

Wydaje się, że nie doszło do stałej migracji południowych plemion arabskich i wynikającego z niej poważnego zagrożenia dla granicy rzymskiej. Działania fortyfikacyjne w północno-arabskiej strefie przygranicznej, prowadzone przez cesarza Dioklecjana i innych, prawdopodobnie służyły bardziej kontroli ludności arabskiej zamieszkującej terytorium cesarskie niż odstraszaniu wroga pochodzącego z zewnątrz.

W V wieku n.e. na wschód od Palestyny i Syrii powstały lokalne państwa koczownicze, które były wasalami Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego lub Persji, w zależności od ich interesów politycznych. W VII wieku, Mohammed (około 570-632), który został ogłoszony Prorokiem Allacha, ostatecznie zjednoczył cały Półwysep Arabski pod jego kierownictwem. Południowa Arabia była islamizowana. Ekspansji islamskiej towarzyszyło ukierunkowane osiedlanie się Arabów, w Syrii i Afryce Północnej w celu zabezpieczenia podbitych terytoriów. We wczesnych czasach islamu pojęcia arabskie i islamskie były w dużej mierze zbieżne. Historię Arabów można podzielić na następujące 4 główne epoki:



1. Wczesny kalifat (632-692)

2. Wysoki kalifat (692-945)

3. Rozwiązanie jedności politycznej (945-1258)

4. Epoka Ilkhane i Mamlukes (1258-1517)

1. Wczesny kalifat (632-692)



Pierwsza faza ekspansji pod "prawym przewodnikiem kalifów" z podbojem Egiptu, Syrii, Iraku i Persji; pierwsza wojna domowa ustanawia rozłam między sunnitami i szyitami; druga wojna domowa (680-692) przynosi ostateczne zwycięstwo Umajjadów i wprowadzenie w życie zasady dynastycznej w kalifacie. Ze swojego serca grupy ludzi o arabskich tradycjach kulturowych i plemiennym porządku społecznym wyruszają, by zjednoczyć nie tylko świat arabski, ale także by przekazać swoją nową doktrynę milionom nie-Arabów. Do kolejnych podbojów przeciwko Ostromowi i Persji zjednoczyły się motywy religijne, ekonomiczne i krajowe, które napędzały Arabów. Podbojowi arabskiemu sprzyjała również niezwykła słabość ówczesnych przeciwników: zarówno Ostrom, jak i Persja były całkowicie wyczerpane przez długą wojnę, która trwała od 602/603 do 628/629 roku i pochłonęła wszystkie zasoby. W czasie ekspansji Islamskiego Imperium Światowego, wszyscy mówiący po arabsku ludzie, którzy należeli do plemienia arabskiego lub jego potomków, byli uważani za Arabów. Rozróżnienie między Arabami a nie-Arabami w obrębie państwa było proste, ponieważ mieszanie się ludów było jeszcze w powijakach. W trakcie ekspansji islamskiej Arabowie rozprzestrzenili się z ich pierwotnego terytorium na Półwyspie Arabskim do Afryki Północnej, Hiszpanii, Palestyny, Syrii i Persji w VII i VIII wieku. Aramejscy mieszkańcy Syrii i Mezopotamii, jako Semici, czuli się bliżej Arabów pod względem etnicznym i językowym niż ich wschodniorzymscy czy perscy mistrzowie. Plemiona arabskie wyemigrowały do Żyznego Półksiężyca już w czasach przed islamem i chociaż zostały w dużej mierze schrystianizowane, szybko przekonały się do islamu ze względu na swoje etniczne pokrewieństwo. W ciągu kilkudziesięciu lat Arabowie muzułmańscy oddali pod kontrolę wojskową tak duże obszary na trzech kontynentach. Arabizacja językowa i islamizacja religijna szły ze sobą w parze, ale przebiegały w różnym tempie i z różnym powodzeniem w różnych krajach; obie nigdy nie zostały w pełni zakończone. Język arabski zastąpił aramejski, który dominował od około 1000 r. p.n.e. Islamizacja lub arabizacja podbitych terytoriów ciągnęła się przez długi okres czasu i początkowo postęp był powolny. W krótkim czasie lud, którego państwowość ograniczała się dotychczas do lokalnych imperiów koczowniczych, musiał dostosować się do administracji imperium o wymiarach imperialnych. Język arabski musiał zostać dostosowany do potrzeb komunikacji międzyregionalnej. Elementy poprzedniej administracji zostały przejęte przez Arabów. Na przykład język grecki pozostał językiem urzędowym na podbitych terytoriach wschodniorzymskich aż do końca VII wieku, a system podatkowy Sassanida został utrzymany w Persji. Po zakończeniu podboju rządy arabskie zdawały się nie napotykać na żaden znaczący opór, tym bardziej, że Arabowie korzystali ze starego systemu administracyjnego i w związku z tym na początku zmieniali go w stosunkowo niewielkim stopniu. Kościoły chrześcijańskie w Egipcie, Syrii i Mezopotamii przez długi czas zachowały swoje znaczenie, a większość ludności pod panowaniem arabskim przez długi czas pozostawała chrześcijańska. Niektórzy chrześcijanie początkowo kontynuowali pracę w administracji imperium kalifa, podczas gdy inni byli aktywni jako uczeni na dworze kalifa.

2. Wysoki kalifat (692-945)



Całe imperium centralistyczne; Arabizacja administracji i monety; druga faza ekspansji; trzecia wojna domowa między Umajjadami a Abbasydami kończy się zwycięstwem tego ostatniego i przeniesieniem siedziby kalifa z Syrii do Iraku (założenie Bagdadu); Hiszpania Umajjad oddziela się od całego imperium Kiedy w 699 r. język arabski stał się językiem urzędowym w administracji, zastępując grecki i środkowoperski, najwyraźniej wiązało się to również z zakazem zatrudniania nie-muzułmanów w administracji. Chrześcijanie (i Zoroastrianie w dawnym Imperium Perskim) mieli więc prawo nie zajmuje już wysokich stanowisk rządowych i został wykluczony ze znacznej części społeczeństwa. Liczba osób nawracających się na podbitych terytoriach początkowo wydawała się być niewielka, ponieważ korzyści z nich płynące były w pierwszych dekadach ograniczone: Dopóki Abbasydowie nie doszli do władzy, bez względu na religię, tylko mężczyźni, którzy mogliby udowodnić swoje arabskie pochodzenie, mogliby robić karierę. Chrześcijaństwo i zoroastryzm były tylko stopniowo spychane do tyłu; prawdopodobnie dopiero około roku 1000 większość ludności Egiptu i Iraku mówiła po arabsku, podczas gdy w Persji można było silniej zachować własną tożsamość kulturową. W czasach rozkwitu Imperium Islamskiego, Arabowie coraz bardziej mieszali się z innymi narodami. Islam i język arabski stały się centralną cechą wspólną ludności Islamskiego Imperium Światowego. Bizantyjczycy mogli wreszcie powstrzymać arabski postęp na wschodzie, podczas gdy Arabowie na zachodzie poczynili jedynie niewielkie postępy w imperium frankijskim (VIII w.). W ten sposób we wczesnym średniowieczu rozpoczął się ciągły podział Europy i Morza Śródziemnego na część islamską i chrześcijańską, która z kolei rozpadła się na łaciński zachód i grecki wschód zdominowany przez Bizancjum.

3. Rozwiązanie jedności politycznej (945-1258)



W IX wieku kalif zostaje zubożony i zachowuje jedynie nominalną władzę aż do zniszczenia Bagdadu przez Mongołów w 1258 roku; w IX wieku imperium rozpada się na wiele mniej lub bardziej niezależnych pojedynczych państw. W XI wieku do Maghrybów zaczął napływać ciągły strumień arabskich Beduinów, ponieważ różne plemiona i klany podążały za swoimi krewnymi z Synaju i Wyspy Arabskiej.

4. Epoka Ilchane i Mamluken



Zniszczenie Bagdadu przez Mongołów w 1258 r. położyło kres kalifatowi abasydów, a obecnie doprowadziło także do kulturowego rozdzielenia świata islamskiego na sferę wschodnią, gdzie język perski zastąpił arabski jako język literatury, i zachodnią, gdzie władzę przejęli Mamlukowie. Ekspansja Osmanów (podbój Egiptu w 1517 r.) zapoczątkowała najciemniejszą epokę w historii arabskiej.



Zjazd

Rok 1492 oznaczał nie tylko koniec ostatnich mauretańskich królestw w Hiszpanii, Granadzie, ale stał się także symbolem upadku kultury arabskiej i wzrostu kultury chrześcijańskiej w Europie. Tureccy Osmanie, którzy podbili Konstantynopol w 1453 r., stale poszerzali swoje wpływy polityczne także w krajach arabskich. Po zwycięstwie nad armią Mamluka w 1516 r. sułtan Selim I okupował całą Syrię i Palestynę, a w 1517 r. także Egipt. Natychmiast szeryf Mekki wysłał mu klucze do Kaaby. W międzyczasie suwerenność polityczna w świecie arabskim została ponownie ograniczona do serca, Półwyspu Arabskiego, prawie tak jak przed ekspansją arabską.



Dzisiaj

Obecnie na ziemi żyje około 350 milionów Arabów, w tym około 200 milionów w 22 krajach arabskich. Jako społeczności nieautochtoniczne, Arabowie żyją również w diasporze w wielu krajach na całym świecie, głównie w Ameryce Południowej i Północnej oraz w Europie, zwłaszcza w Brazylii, Argentynie, Francji i Stanach Zjednoczonych.

Kolejne ludy tubylcze iGENEA

Żydzi Wikinger Celty Niemcy Basken Aborygeni australijscy Arabowie Berberowie Chiński Dakowie Etruskowie Iberowie Indianie Inków Inuici Italikowie Japończycy Kurdowie Ligurowie Majowie Mongołowie Ludy oceaniczne Persowie Romowie Scytowie Słowianie Tybetańczycy Fenicki Indianie Koreańczycy Bantu Ludy tureckie Saamowie Ilirowie Wandalowie Bałtowie Macedończycy Hellenowie Hunowie Trakowie Ugrofińskich Indoeuropejczycy

Tak działa analiza pochodzenia DNA.

Jedna próbka salivy jest wystarczająca do uzyskania Twojego DNA. Próbkowa kolekcja jest prosta i bezbolesna i może być wykonywana w domu. Do przesłania próbek należy użyć koperty dołączonej do zestawu do pobierania próbek.

Zamówić zestaw testowy
Zamówić zestaw testowy:

telefonicznie, e-mail lub na stronie internetowej

Pobierz zestaw testowy
Pobierz zestaw testowy:

Dostawa trwa kilka dni.

pobrać próbki
pobrać próbki:

bardzo proste i bezbolesne w domu.

Wysyłanie próbek
Wysyłanie próbek:

z załączoną kopertą

skutek
skutek:

na piśmie i online po ok. 6-8 tygodniach.

Zamówienie analizy pochodzenia iGENEA

  • iGENEA Basic

    Zamówione przez 29% klientów na analizę pochodzenia.

    179 EUR
    porządek teraz  
  • iGENEA Premium

    Zamówione przez 55% klientów na analizę pochodzenia.

    499 EUR
    porządek teraz  
  • iGENEA Expert

    Zamówione przez 16% klientów na analizę pochodzenia.

    1299 EUR
    porządek teraz