iGENEA
Procentowe pochodzenie

Pochodzenie wszystkich przodków określane jest według regionów i wartości procentowych. Mapa świata pokazuje różne pochodzenie.

Znajdź krewnych

Otrzymasz listę genetycznych krewnych w swoim wyniku online. Możesz skontaktować się z krewnymi przez e-mail, aby dowiedzieć się więcej o ich rodzinie i pochodzeniu.

Wynik z zaświadczeniem

Oprócz wyniku online, otrzymasz szlachetne świadectwo pochodzenia w ramce na zdjęcie i inne dokumenty w eleganckim folderze.

Urvolk

Przeżyjesz haplogrupę i migracje (czas prehistoryczny), ludzi pierwotnych (starożytność), jak również region pochodzenia (średniowiecze) linii ojcowskiej (mężczyźni) LUB linii matek (kobiety).

Wszyscy rdzenni mieszkańcy

Tylko za pomocą testu ekspertów iGENEA możesz poznać dokładne haplogrupy i migracje (czasy prehistoryczne), ludy pierwotne (starożytność) i regiony pochodzenia (średniowiecze) linii ojcowskiej i macierzyńskiej.

Wszyscy krewni

Tylko dzięki testowi iGENEA Expert Test znajdziesz wszystkich swoich genetycznych krewnych w naszej bazie danych.

Więcej krewnych

Otrzymasz dodatkową listę innych krewnych linii ojcowskiej (mężczyźni) LUB linii matek (kobiety).

Osobiste porady

Phone:0041 43 817 13 91

info@igenea.com Live-Chat WhatsApp

Starożytne plemię Ilirowie

Name

Termin Ilirowie jest rozumiany inaczej i używany niespójnie. W okresie od początków do upadku królestwa iliryjskiego, Ilirowie pokazali się w różnych sojuszach z plemionami wspólnego lub podobnego pochodzenia i języka. Ale tylko południowo-wschodnie regiony wybrzeża Adriatyku z zapleczem mogą być słusznie nazywane iliryjskimi.
Nazwa Ilirów stała się nazwą dla wielu sąsiednich plemion, które były z nimi tylko luźno związane. Rzymski podbój Półwyspu Bałkańskiego i utworzenie prowincji Illyricum przyspieszyło masowe używanie nazwy Ilirianie.
Termin "Illyria" był dalej używany w późnej starożytności do określenia zachodniego półwyspu bałkańskiego. Centralnym problemem badawczym jest kwestia iliryjskiego plemienia, ponieważ od samego początku słowo "Ilirowie" było używane przez starożytnych autorów w znaczeniu stowarzyszenia plemiennego. Jednak Ilirowie byli mało znani w świecie greckim, ponieważ grecka kolonizacja na wschodnim wybrzeżu Adriatyku rozpoczęła się bardzo późno lub w bardzo ograniczonym stopniu.
Ze względu na swój półlegendarny charakter, Ilirowie dobrze nadawali się jako punkt wyjścia do budowania tożsamości narodowej. Od lat trzydziestych XIX wieku na Półwyspie Bałkańskim podejmowane są wysiłki mające na celu prześledzenie pochodzenia ich własnych ludzi od starożytnych ludów. Zwolennicy południowosłowiańskich ruchów narodowych (zwłaszcza wśród Chorwatów) twierdzili, że ich narody pochodzą z Ilirów i propagują kulturową, etniczną i polityczną jedność wszystkich Słowian Południowych. Iliryjskie wysiłki językowe doprowadziły do pojawienia się języka serbsko-chorwackiego, odpowiednio serbsko-chorwackiego i jugosłowiańskiego.


Zamówić analizę mojego pochodzenia
z EUR 179

Plemienia iliryjskie i ich obszar dystrybucji

Termin "Ilirowie" jest zbiorową nazwą indo-europejskiej grupy narodów w krajach wschodniego wybrzeża Adriatyku od Epiru po Morawę i środkowy Dunaj, a na północnym zachodzie Adriatyku - Wenecji Iliryjskiej, które są podzielone na wiele plemion i związane z Trakami.

Obszar dystrybucji Ilirów rozciągał się na północny zachód Bałkanów, od wybrzeża Adriatyku w Dalmacji do Macedonii. Spuścizna archeologiczna wskazuje na największe zagęszczenie osad wśród iliryjskich grup ludności na obszarze dzisiejszej Albanii i Bośni. Plemiona tego regionu są opisane w raportach pisarzy rzymskich jako "Ilirowie w prawdziwym tego słowa znaczeniu".

Ilirowie nie byli etnicznie jednorodnym narodem, ale konfederacją różnych plemion. Byli wśród nich Dalmatyńczycy w środkowej Dalmacji, Liburnijczycy (północno-zachodnia Dalmacja), Taulanie (północna Albania), Breukijczycy (na dolnym biegu Sawy, Sirmies), Japończycy (zachodnia Bośnia), Peończycy (północny wschód Macedonii) i inni.

Na północ od głównego obszaru osady iliryjskiej rozpowszechniły się plemiona, które były również przypisywane Ilirom, ale które wykazują również cechy charakterystyczne dla innych starożytnych ludów. Dardanie, na przykład, są uważani za plemię Traków, którego kultura została przekształcona przez Ilirów.



Etnogeneza

W północno-zachodniej części Bałkanów, od trzeciego tysiąclecia p.n.e., rozwijały się lokalne kultury o charakterystycznych cechach, znane jako proto-liryjskie. Populacje przed Indogermańczyków były zaangażowane w proces etnogenezy iliryjskiej, który wszedł w związek z najstarszymi imigrantami indogermańskimi. W epoce brązu niektóre techniki produkcji ceramiki i formy pochówku (pochówki) rozprzestrzeniły się z Bałkanów na południe Włoch.

Od ok. 1000 r. p.n.e. lokalne kultury rozwijały się z ciągłością aż do epoki żelaza (8-6 w. p.n.e.). Geograficzne rozmieszczenie tych kultur regionalnych odzwierciedla zróżnicowanie plemion iliryjskich.



Przedromańska historia

Najwcześniejsze wzmianki o Ilirach znajdują się w Hecataios of Miletus (V w. p.n.e.). Ale już w "Iliadzie" Homera (VIII w. p.n.e.) iliryjskie narody Dardani i Paeones są wymieniane jako sojusznicy trojanów. Od niepamiętnych czasów Ilirowie występowali jako przeciwnicy i zawodnicy najpierw Greków, a później Macedończyków. Z Celtami na Bałkanach również istniały konflikty o charakterze wojennym, ale w niektórych regionach również mieszane społeczności.

Handel i handel Greków z Ilirami, którego obawiali się jako barbarzyńcy i piraci, odbywał się od VI wieku p.n.e. przez dwa greckie miasta w regionie iliryjskim: Apollonię i Epidamnos. Greckie towary importowane z tego okresu (wyroby metalowe, broń, ceramika) są sprawdzane przez iliryjskie znaleziska grobowe. W południowej Illyrii w V wieku p.n.e. powstało królestwo iliryjskie. Ogólnie rzecz biorąc, Ilirowie byli wrogami Macedończyków odkąd najechali Macedonię około 393 r. p.n.e. Od III wieku p.n.e. istniały również ciągłe konflikty między Ilirami i Rzymianami. Ilirowie rzucili Rzymianom wyzwanie wraz z ich adriatycką flotą w 229 r. p.n.e. Konflikty przeciągały się przez długi okres czasu i dopiero w 168 r. p.n.e. skapitulowało iliryjskie królestwo. Ale podbój całego obszaru zamieszkiwanego przez Ilirów trwał jeszcze dłużej.

Protektorat, który Rzymianie założyli w 167 r. p.n.e. na części terytorium iliryjskiego, został nazwany po łacinie "Iliria". Po klęsce króla Macedonii Perseusza w 168 r. p.n.e., został on włączony do prowincji Macedonii. Ten protektorat był prawdopodobnie początkiem rzymskiej koncepcji Illyrii. Wszystkie kolejne podboje rzymskie, najpierw reszta królestwa iliryjskiego, następnie północne regiony przybrzeżne i zaplecze Damalterii, były stopniowo dodawane do Ilirii.

Administracyjnie wiele plemion i ludów, które nie miały żadnego etnicznego związku z Iliramianami (Liburni, Histri) zostało sklasyfikowanych jako Illyricum i nazwanych Iliramianami, ponieważ żyli w Ilirii. Pisarze greccy i łacina z czasów po utworzeniu protektoratu Illyricum, którzy wspominali o Illyrii i/lub Ilirach, czynili to tylko w odniesieniu do organizacji administracyjnej Bałkanów lub w sensie geograficznym, ponieważ północno-zachodnia część półwyspu należała w większości do Illyricum.

"Illyris" (jak sugeruje grecka nazwa) był, według Strabona (około 20 p.n.e.), ziemią, która rozciągała się od górnej części regionu Adriatyku aż do Zatoki Ryzońskiej i ziemi Ardiaei, między morzem a ludnością panońską.

Rzymianie prowadzili swoje kampanie głównie z baz na włoskim wybrzeżu Adriatyku, ale także z Gallia Cisalpina. Ataki te były skierowane przeciwko różnym plemionom i ludom, które później wkroczyły do prowincji Illyricum, zwłaszcza Histri, które już w 177 r. p.n.e. zostały podporządkowane. Ogólnie rzecz biorąc, całe terytorium na południe od Formio było znane jako Illyria; pod rządami Augusta, prawdopodobnie między 18 a 12 rokiem p.n.e., Histria Illyricum została podbita i wraz z Wenecją włączona do 10 regionu.

Illyria była ekonomicznie atrakcyjna ze względu na swoje zasoby mineralne, do których należały metale szlachetne, takie jak złoto, srebro i miedź, a także żelazo i lasy.



Prowincja rzymska Illyricum

Nie jest możliwe podanie dokładnej daty utworzenia prowincji Illyricum: według Theodora Mommsena prowincja Sulla mogła zostać utworzona.

Senacka Prowincja Illyricum obejmowała dużą część późniejszej prowincji Dalmacji i część Panonii. Kiedy za czasów cesarza Wespazjana (69-79 n.e.) prowincje Dalmacja i Panonia zostały utworzone z Illyricum, żadna z nowo utworzonych prowincji nie zachowała starej nazwy.

Już za czasów Augusta (63 p.n.e. - 14 n.e.) nazwa Illyricum nie miała nic wspólnego z pierwotnym terytorium iliryjskim na południu Dalmacji; od 32 p.n.e. oznaczała raczej całe północne i środkowe Bałkany - od Alp Retyckich po Macedonię. Iliria obejmowała większe terytorium niż Panonia i Dalmacja razem wzięte, prawdopodobnie włączając w to terytoria, które zostały podbite przez prokonsulów Macedonii w II i I wieku p.n.e., i mniej więcej pokrywały się z przyszłą prowincją Moesia. Nazwa Illyricum była teraz używana dla innych jednostek administracyjnych.

Termin Iliria był prawdopodobnie jedynym dostępnym terminem o niezbędnym zakresie znaczenia, który obejmowałby nawet w przybliżeniu rozpatrywane obszary; jest pewne, że termin ten utorował drogę do późnego antycznego użycia tego słowa, ponieważ "iliryjski" za czasów cesarza Septimiusza Severusa (193-211 n.e.) opisywał armię stacjonującą na Bałkanach, a później kilku cesarzy, którzy przybyli z Bałkanów. Seria zaczyna się od Decjusza (249-251 AD), ale składa się zasadniczo z cesarzy Claudiusza Gotyka (268-270), Aureliana (270-276), Probusa (276-282), Dioklecjana (284-305), Maksyma (286-305) i Konstantyna (306-337). Już w starożytności przypisywano tym władcom niewielkie wykształcenie, ale z drugiej strony przypisywano im znajomość służby wojskowej i najlepsze kwalifikacje dla administracji państwowej. Z reguły zawdzięczają swój wzrost sprawności wojskowej, a dzięki wewnętrznym reformom i sukcesom w polityce zagranicznej w znacznym stopniu przyczyniły się do rozwiązania kryzysu trzeciego wieku.

"Iliryjski" nie był tu przypisaniem etnicznym, ale oznaczał pochodzenie regionalne. W rzeczywistości przodkowie iliryjskich cesarzy należeli - jak wynika z pisemnych źródeł - do mniej więcej silnie zromanizowanej ludności prowincji krajów naddunajskich. Tylko w niektórych z nich istnieją oznaki przynależności do długoletnich mieszkańców tego regionu. W ciągu III wieku region Dunaju stał się jednym z najważniejszych obszarów rekrutacyjnych dla armii cesarskiej.

W IV wieku na Bałkanach Panońskich powstały trzy diecezje nowej struktury terytorialno-administracyjnej Cesarstwa Rzymskiego (Pannonia, Moesia, Tracja): należały one do Illyricum, jednej z czterech prefektur utworzonych przez cesarza Konstantyna. W Notitia dignitatum (około 395 r. n.e.) prefektura Illyricum orientale obejmuje diecezje Macedonii (z Grecją) i Dacia, natomiast diecezja Illyricum occidentale jest częścią prefektury Italia, z dwiema prowincjami Noricum, czterema Pannonia i Dalmacją, ale bez Praevalitana.

Kiedy w ostatnim ćwierćwieczu VI wieku region naddunajski został zdewastowany przez słowiańskich, awaarskich i węgierskich napastników i wreszcie na długo wymknął się spod kontroli cesarskiej, obszar ten stracił na znaczeniu jako teren rekrutacji do armii. Od tego czasu większość dowódców armii pochodziła z Azji Mniejszej, a czas iliryjskich cesarzy również dobiegł końca.



Roomatyzacja Ilirów

Przez ponad 7 wieków Ilirowie i Rzymianie (tj. włoscy koloniści, rzymscy administratorzy i kupcy) byli w kontakcie.

Po nieudanej "panońskiej rewolcie" (8 n.e.), rozpoczęła się intensywna Romanizacja miast w Ilirii. Ilirowie na wybrzeżu Adriatyku stopniowo akulturowali się, przyjęli rzymski styl życia i z biegiem pokoleń zmienili język na łacinę. W czasach późnego antyku iliryjscy mieszkańcy wybrzeża Adriatyku byli w dużej mierze zromanizowani.



Albańczycy jako następcy Ilirów?

Związek starożytnych Ilirów z Albańczykami jest kontrowersyjny w badaniach. Przede wszystkim albańscy, ale także niektórzy niealbańscy badacze są zdania, że język albański jest następcą języka iliryjskiego. Ponieważ istnieje bardzo niewiele źródeł, wyłącznie krótkie napisy, jak również indywidualne miejsca, osoby i nazwiska osób w języku iliryjskim, dowód jest bardzo trudny. Hipoteza o iliryjskim pochodzeniu opiera się na założeniu, że na wyżynie albańskiej pozostała ludność iliryjska, która przetrwała wstrząsy związane z migracją ludów (IV-VI wiek). Opiera się ona głównie na podobieństwach między językiem iliryjskim i albańskim oraz na dużym zagęszczeniu starych toponimów bałkańskich w przedmiotowym regionie.

Hipoteza o pochodzeniu Daków zakłada, że przodkowie Albańczyków wyemigrowali z północnego-wschodu i że są oni ledwie zromanizowanymi Daków. Zwolennicy tej teorii opierają ją na pewnych podobieństwach leksykalnych i gramatycznych między językiem rumuńskim i albańskim, których źródłem jest podłoże staro-bałkańskie.

Zgodnie z trzecią hipotezą, albański jest kontynuacją idiomu staro-bałkańskiego, który nie jest tym samym językiem, co iliryjski czy tracki, ale trzecim, który nie został przekazany. Najprawdopodobniej, choć Ilirowie są spokrewnieni z dzisiejszymi Albańczykami, są oni tylko jednym z kilku elementów etnogenezy tego ludu.

Faktem jest, że od wczesnego średniowiecza dzielnica zromanizowanych mieszkańców wybrzeża jest zamieszkiwana przez ludzi z wnętrza, którzy zachowali swój iliryjski język ojczysty i kulturę. Z tej symbiozy osadniczej, na obszarze północnej Albanii, wyłonił się naród albański, w którego zbiorowej tożsamości etnicznej zachowały się ślady iliryjskości.

Etnogeneza Albańczyków miała miejsce aż do pierwszej wzmianki o tej grupie etnicznej na przełomie XI i XII wieku na zachodnim pograniczu między Bułgarią a Cesarstwem Bizantyjskim. Przez długi czas obszar ten nie był tak naprawdę zdominowany przez żadne z imperiów i tym samym oferował możliwości rozwoju niezależnej kultury. Pod koniec okresu migracyjnego (od VI wieku) północna część Albanii pozostawała nietknięta przez słowiański grabież ziemi.

Symbioza kulturowa i językowa pomiędzy zromanizowanymi Ilirami na wybrzeżu Adriatyku a iliryjskimi mieszkańcami górskiego wnętrza, którzy podtrzymywali swoje rodzime tradycje pod presją świata rzymskiego, pojawia się w języku albańskim do dziś. Spuścizna zromanizowanych Ilirów to ponad 600 zapożyczonych słów pochodzenia łacińskiego w słownictwie albańskim.

Język albański jest językiem indyjsko-germańskim, który sam w sobie stanowi gałąź języka. Historyczne wpływy na język albański pochodziły z łaciny, greki, południowych języków kontaktowych słowiańskich i tureckiego.



Język iliryjski

Iliryjski jest językiem indoeuropejskim i jest najbliżej spokrewniony z językiem mesapińskim w południowych Włoszech (Apulia). Język Wenecjan, który jest rozpowszechniony w północno-wschodnich Włoszech, jest również blisko spokrewniony.

Prawie nic nie wiadomo o języku iliryjskim; w Hesychiosie tylko jedno słowo jest definiowane jako iliryjskie, a ponad 100 jako macedońskie. Pozostają z nich tylko nazwiska i nazwy geograficzne; nie jest nawet pewne, czy języki iliryjskie należały do grupy Kentum czy Satem.



Kultura Illyryjczyków

Istnieją wielkie różnice onomastyczne i kulturowe pomiędzy różnymi narodami w Illyrii. Niektóre z nich osiągnęły wyższy poziom rozwoju: różnica cywilizacyjna była szczególnie duża między ludami nadmorskimi a plemionami w ich wnętrzu. Czynnikiem jednoczącym był przede wszystkim zróżnicowany lokalnie stopień Romanizacji.

Kolejne ludy tubylcze iGENEA

Żydzi Wikinger Celty Niemcy Basken Aborygeni australijscy Arabowie Berberowie Chiński Dakowie Etruskowie Iberowie Indianie Inków Inuici Italikowie Japończycy Kurdowie Ligurowie Majowie Mongołowie Ludy oceaniczne Persowie Romowie Scytowie Słowianie Tybetańczycy Fenicki Indianie Koreańczycy Bantu Ludy tureckie Saamowie Ilirowie Wandalowie Bałtowie Macedończycy Hellenowie Hunowie Trakowie Ugrofińskich Indoeuropejczycy

Tak działa analiza pochodzenia DNA.

Jedna próbka salivy jest wystarczająca do uzyskania Twojego DNA. Próbkowa kolekcja jest prosta i bezbolesna i może być wykonywana w domu. Do przesłania próbek należy użyć koperty dołączonej do zestawu do pobierania próbek.

Zamówić zestaw testowy
Zamówić zestaw testowy:

telefonicznie, e-mail lub na stronie internetowej

Pobierz zestaw testowy
Pobierz zestaw testowy:

Dostawa trwa kilka dni.

pobrać próbki
pobrać próbki:

bardzo proste i bezbolesne w domu.

Wysyłanie próbek
Wysyłanie próbek:

z załączoną kopertą

skutek
skutek:

na piśmie i online po ok. 6-8 tygodniach.

Zamówienie analizy pochodzenia iGENEA

  • iGENEA Basic

    Zamówione przez 29% klientów na analizę pochodzenia.

    179 EUR
    porządek teraz  
  • iGENEA Premium

    Zamówione przez 55% klientów na analizę pochodzenia.

    499 EUR
    porządek teraz  
  • iGENEA Expert

    Zamówione przez 16% klientów na analizę pochodzenia.

    1299 EUR
    porządek teraz